MEEM'64, Evolutie, Ideeën, Taal en Creativiteit

Gerard van de Schootbrugge (alias Gerard Espunt)

Welkom op de website van Gerard van de Schootbrugge

Welkom op mijn website.

Laat ik beginnen met een excuus. Dit is een geheel nieuwe versie van een website die ik een jaar of vijf geleden heb gebouwd. Software veroudert en wordt op een zeker moment niet langer ondersteund. Begint u maar een nieuwe meneer.

Dat heb ik dus maar gedaan, want ik ben toch wel gehecht geraakt aan dit medium. Maar het zou dus kunnen dat u, bezoeker, eerst in doodlopende stegen terecht bent gekomen alvorens deze nieuwe plek te vinden. Excuus voor de ergernis die dat zal hebben opgeleverd en pet af voor uw volhardendheid. Hopelijk wordt uw doorzettingsvermogen een beetje beloond.

Ik wil u graag meenemen in mijn wereld. Een wereld waarin hopelijk het nodige te beleven valt. Ik wil niet beweren dat ik overal een mening over heb, maar er zijn wel veel dingen die me interesseren en soms ook echt bezighouden. Die wil ik graag met u delen.

Op de homepage staat het logo van het bedrijfje dat ik heb opgericht na mijn pensionering bij TNO. Ik was toen 64 jaar en het begrip meem dekte mijn belangstelling voor de ontwikkeling van wetenschap en techniek. Maar het heeft een bredere strekking. Een meem is het culturele analogon van het gen. Een pakketje informatie dat zich kan verspreiden over breinen en dat daarbij blootstaat aan mutatie en selectiedruk. Net als bij genen gaat het bij memen om het 'voortplantingssucces'. Een van de vragen die me bezighoudt, is of meemsucces op zichzelf staat of dat het uiteindelijk een extra, menselijk, aspect is van de competitie tussen genen. Anders gezegd: zijn biologische en culturele evolutie twee losstaande fenomenen of zijn het verschillende aspecten van De Evolutie?

Ik schrijf over deze onderwerpen, maar ik schrijf ook fictie. In die hoedanigheid gebruik ik soms het pseudoniem Gerard Espunt. Een keuze die ik ooit in een opweliing heb gemaakt en die ik voorlopig maar zo laat. Van de Schootbrugge past nauwelijks op een visitekaartje, vandaar.

Mijn grote liefde is schrijven voor de jeugd, met een zekere voorkeur voor jongens omdat ik vind dat we die als lezers niet mogen afschrijven. Maar omdat een goed jeugdboek ook aantrekkelijk moet zijn voor volwassenen, wanneer ben je tegenwoordig trouwens volwassen?, beperk ik me niet tot de jeugd en schrijf ik ook voor die paar anderen die zich om welke reden dan ook niet tot de jeugd rekenen: de jongsten en de  oudsten.

Kortom, voel je hier welkom en reageer als je daar behoefte aan hebt.

08233


















Gastenboek

caddy schouwenaars
07-03-17 09:25:36
wat heb je een prachtige uitgebreide en professionele site. Leuk. Nu kan ik al je mooie schrijverijen bij elkaar zien. En IK weet waar ze geschreven zijn en onder welke omstandigheden. x caddy
Mark Boninsegna
13-01-17 15:48:45
Leuke site, Gerard!
Rob van de Schootbrugge
10-01-17 14:20:27
Hoi Gerard, gefeliciteerd met je nieuwe site ! Ik doe het je niet na....
Mijn mondhygienist in Amsterdam heet Liesbeth Wijhe en is na verluid een oud studiegenoot van jou, en zo kan ik eindelijk mijn belofte gestand doen door jou haar groeten over te brengen...
En zeker nog veel meer groeten van Pa en Ma en succes en vreugde met de nieuwe website groeten aan Gemma en ga zo maar door !
Hans Roosen
10-01-17 10:19:48
Beste Dries,

mijn complimenten voor dit kunstwerk. Net in de lucht en dan al zoveel inhoud. Geweldig. Ik heb zelf enige ervaring met de website van onze vereniging (Vrienden Musea Zutphen) en ik vind het een hele klus dat ding te onderhouden. Met het ontwerp heb ik me helemaal niet bezig gehouden. Chapeau!
Anja Dekker vd schootbrugge
10-01-17 09:53:15
Wat een werk zeg!
Super om dit allemaal te kunnen gaan lezen
Tonen: 5  10


 


Laatste nieuws


23 augustus 2017

Kort verhaal (sprookje)

Daar (hier dus)

Een wat vreemde titel voor een eigenaardige geschiedenis. Je zou het een sprookje kunnen noemen. Maar het is zeker geen standaardsprookje.

‘Waarom word ik door de wereld niet gehoord?’ zei de koning. Hij klonk verontwaardigd, teleurgesteld en boos maar tegelijk ook strijdvaardig.

De raadslieden bogen het hoofd als verwachtten zij ieder moment de genadeslag. Vurig hoopten ze dat de Oudste onder zijns gelijken de koning te woord zou staan. Velen van hen hadden immers nog jonge kinderen bij hun tweede of soms zelfs derde vrouw en dat vertaalde zich in een voorzichtige opstelling. En zo geschiedde. De oudste raadsman schraapte zijn keel en ontlokte daarmee een zodanige zucht van verlichting dat de koninklijke banier even wapperde.

‘Sire, de wereld hoort u niet omdat u regeert over een ver land. Een land hier ver vandaan.’

Lees hier verder.



13 augustus 2017

Hoofdstuk Jeugdboek

Het mysterie van het verdwenen klooster

Hoofdstuk 3: Pipo weg, klooster weg


Waar was Pipo? Even te veel met die put bezig geweest en weg was Pipo. Maar weglopen, dat was niets voor Pipo. Bas kan er niet over uit. Vreemd. Heel vreemd. Natuurlijk proberen ze hem met roepen en fluiten terug te krijgen. Maar zonder resultaat.

‘Weet je wat ik denk?’ zegt Bas tenslotte.

‘Nou?’

‘Ik denk dat Pipo gewoon naar huis is. Die zag het hier helemaal niet zitten. Dat hebben we al eerder gemerkt. En nu ligt ie thuis op ons te wachten. Let maar op.’

‘Ik hoop dat je gelijk hebt,’ zegt Paul. ‘Laten we dan maar teruggaan. Het begint ook al weer te regenen. Kom op. Wegwezen.’

Nog één keer kijken ze scherp om zich heen om te zien of Pipo in de buurt is. De regen komt nu echt met bakken naar beneden. Op het moment dat ze willen gaan rennen, trekt Bas zijn vader aan zijn arm.

‘Stop pap. Stop. Daar. Kijk daar.’

Bas wijst in de richting van de bosrand. Er hangt een grauwe regensluier voor de eerste rij bomen. Paul stopt, veegt het natte haar uit zijn gezicht en kijkt in de richting die Bas aanwijst.

‘Ik zie alleen regen en bomen. Zag je Pipo?’

‘Nee niet Pipo. Ik dacht even dat ik daar iemand zag lopen, tussen de bomen. Een beetje eng. Ik dacht eerst dat hij geen hoofd had. Toen zag ik dat hij iets over zijn hoofd droeg. Een soort bivakmuts. En nu zie ik hem niet meer. Het was in een flits. Ook al zo raar.’

Lees hier verder.



25 juli 2017

Kort verhaal

Terug in Gent


Gent, vrijdag 21 juli 2017.

Na een jaar terug in Gent. Feesten,  op zijn Gents. Intussen een vast onderdeel van onze jaaragenda. Een dag of drie en dan gesloopt maar dankbaar weer naar huis. Gesloopt door de indrukken, de tsunami  van muziek en theater, het geslenter tussen wriemelende mensenmassa’s en het rijkelijk vloeiende bier. Dankbaar voor de mooie voorstellingen en optredens, voor de prachtige ambiance en voor de ruim aanwezige, gratis beschikbaar gestelde toiletvoorzieningen. En niet te vergeten voor dat leger aan betaalde en vooral ook onbetaalde medewerkers die het festival dragen.

En dank voor de inspiratie, want de verhalen en overdenkingen liggen op straat. Letterlijk. Voor de rauwe verhalen moet je vroeg op pad want de liederlijke restanten van de vorige nacht worden 's ochtends met groot machtsvertoon weggevaagd, weggeveegd en weggespoeld. De Gentenaar is een kuis volkje dat de nieuwe dag graag met een schone Lei begint. De Korenlei, de Graslei, de Ajuinlei, ze moeten weer blinken, je moet ze blootsvoets kunnen betreden, zeker op vrijdag 21 juli. Want vanavond zullen de Stroppendragers weer hun jaarlijkse rondgang maken. Op blote poten en met een strop om de nek. Dan zal Gent herdenken hoe het ooit in opstand kwam tegen zijn keizer, nota bene Gentenaar van geboorte, Karel V. Gent was het zat om de soldaten van Karel te blijven betalen.  De straf was genadeloos.

Lees hier verder.





14 juli 2017

Kort verhaal

Uit het kleine duimpje

Dit verhaal is uit het leven gegrepen. De ingrediënten zijn de Ouverture 1812, een imposant boek over het bijzondere van de wiskunde en van het menselijk brein vergeleken met de computer. En tenslotte Klein Duimpje en de tompouce. Een ongebruikelijk recept. Daar staat het hier en niet in een kookboek.

Ronald Giphart die samen met een robot, lees computer, een boek schrijft. Kan dat? Nee. Is het dan misschien een publiciteitsstunt? Ja. Is dat erg? Hum. Is het beter dan het schrijven van een kookboek? Dat wel. Kun je kramp krijgen van het schrijven? Ja, maar vooral in je darmen. Maar je schrijft toch niet met je darmen! Nee, maar je schijt er wel mee en het verschil is niet groot. En waar ik ook kramp van krijg is een boekhandel vol kookboeken. Kun je ook kramp hebben in een arm die er niet meer is? Ja, zelfs dat kan.

Schrijven is La Grande Guerre terugbrengen tot een scherf die amputatie van een rechterarm onvermijdelijk maakt zodat voortaan schrijven met links moet gebeuren en een aangepaste muis nodig is als de betrokkene onverhoopt een hoge leeftijd bereikt. Schrijven is het ballonnetje van de schiettent dat je meekrijgt omdat je hebt gemist omdat je met één arm nu eenmaal minder goed mikt, en dat je dan opblaast tot een Zeppelin waar je met je kleinzoon instapt om naar verre werelden af te drijven. Het grote klein, het kleine groot. Het onaanzienlijke een podium geven, het bijzondere aan de keukentafel zetten. Klein Duimpje als Reus en de Reus als Klein Duimpje. Zoiets. Dat vraagt om creatieve sprongen en een lenige geest. Mensenwerk dus. Moeilijk te sturen. Een mens wordt er blij van, een robot niet. Je moet bereid zijn je mentale TomTom te negeren. TomTom, metafoor voor voorspelbaarheid. Zet er PoesPoes achter en de wereld ziet er gelijk een stuk minder saai uit. Even weer focussen of gewoon ontnuchteren en we zijn bij Tom Poes. Nu weer even loslaten en de wereld wordt niet alleen wat minder saai, maar zelfs aangenaam en opwindend als Gemma ongemerkt is binnengekomen met een smakelijke verrassing.

Lees hier verder.



De Friese dwerg Jan Hannema die eind 19de eeuw optrad als Admiraal Tom Pouce. Hij was de vaderlandse pendant van General Tom Pouce, een dwerg in het circus van Barnum.  De afbeelding is afkomstig van het Museum Martena in Franeker.





4 juli 2017

Kort verhaal

Trekker Trek

De inspiratie voor dit korte verhaal deed ik op in het weekend van 30 juni en 1 juni. Op vrijdagavond was een weiland bij ons om de hoek (in Speuld) de arena waar met tractoren een verwoede strijd werd uitgevochten. Puur toeval bracht ons de volgende dag in Appelscha waar voortbeweging ook al veel bezoekers bleek te trekken. Wij gingen erheen om mijn neef Appie en zijn vrouw Hanneke weer eens te zien, en mijn broertjes die er in een vakantiehuisje waren gekropen om samen muziek te maken. Uiteindelijk ontstond er al schrijvende ook nog een verbinding met Hilversum.





Ik weet niet zeker of je het woord boer en zijn meervoud, boeren, tegenwoordig nog wel kunt gebruiken in een stukje zoals dit. De gevoeligheid voor politiek incorrecte uitdrukkingen is de laatste tijd nogal toegenomen. In de beschermde omgeving van het voetbalstadion kan het nog want daar gaat het per definitie om de tegenstander, zij die zich in de kooi aan de overkant bevinden. En een tegenstander mag alleen maar zijn handen dichtknijpen als het aanroepen zich beperkt tot: boeren. Keuze genoeg. Maar eenmaal buiten de voetbalpiste?

Lees hier verder.





In 1921 werd de Hilversumse Kei van de Westerheide overgebracht naar het centrum van Hilversum ('s-Gravenlandseweg / Schoutenstraat). Een uitermate moeizame klus.De wagen, rechts, waar de kei op lag, zakte na een dag al door zijn as. De trekker van Erfgooier Floris Vos, een Duits oorlogsvoertuig om kanonnen door de modder te trekken, hield ermee op toen Hilversum in zicht kwam.






27 juni 2017

Hoofdstuk Jeugdboek

Het mysterie van het verdwenen klooster

Hoofdstuk 2: Een kuil met een verhaal

‘Gaan we nog een keer naar die geheimzinnige kuil, pap?’ vraagt Bas. ‘Het is nu droog.’

‘Doe maar,’ zegt Marjan. ‘Dan kan Pipo nog even rennen. Ik blijf hier en ga straks een paar boodschappen doen.’

‘Hoe heet die kuil ook al weer, mam?’

‘Was het niet zoiets als het …..eh … het Zwartepakkengat?’ zegt Marjan.

‘Geen pakken maar kappen,’ zegt Paul. ‘Volgens mij heet die kuil het Zwartekappengat. Een vreemde naam voor een vreemde kuil. Misschien staat er wel iets over in dat boek dat we vorige week in Puttelo hebben gekocht. Dat boek over de sagen en legenden van het Oude Woud.’

Paul pakt het fraaie boek over de streek en zoekt achterin of de naam Zwartekappengat in de lijst voorkomt.

‘Kijk, net wat ik dacht. Het is een kuil met een verhaal. Wat zeg ik, het is een kuil met een heleboel verhalen.’

‘Ga nu eerst maar,’ zegt Marjan, ‘straks begint het weer te regenen. Het is nu nog droog. Dat verhaal komt vanavond wel.’

 Daar is geen speld tussen te krijgen. Bas kijkt naar buiten om te zien of het nog droog is. Wat is Pipo toch aan het doen? Pipo staat nog steeds bij dat mysterieuze ei te snuffelen. Even met zijn neus erbij en dan weer terugspringen. Pipo vertrouwt het niet, dat is wel duidelijk. Maar het arme dier weet zo te zien ook niet goed wat hij ermee aan moet. Bas loopt naar buiten en roept: ‘Kom op, Pipo, we gaan.’

Lees hier verder.


20 juni 2017

Hoofdstuk Jeugdboek

Het mysterie van het verdwenen klooster

Hoofdstuk 1: Waar komt dat ei vandaan?

 Wat is dat? Bas blijft als versteend staan en zegt hardop: hè? Pipo, zijn hond, merkt dat er iets aan de hand is. Hij kijkt schuin omhoog, klaar voor actie. Bas knijpt zijn ogen tot spleetjes. Uit de donkere aarde achter in de tuin steekt iets wits omhoog. Iets dat hij nog niet eerder heeft gezien. Is het de afgelopen nacht omhoog gekropen? Heeft iets of iemand het in de grond gestopt?

 Hoe lang waren ze nu al weer in het bos? Voor het eerst in het vakantiehuisje dat zijn ouders in het voorjaar hadden gekocht. De zomervakantie was bijna voorbij. En dan ging hij naar groep 8. De laatste week. Jammer.

  Nu de vakantie er bijna op zat, moest Bas toegeven dat het bos leuker was dan hij had verwacht. Hij had zich suf gepiekerd wat er te doen was in een bos? Hij had niks kunnen verzinnen. Hoe kon hij dat ook weten? Hij had niks met bossen. Hij kwam uit de stad! Eerlijk gezegd leek het hem helemaal niks. Saai. Bomen. En nog meer bomen. Marjan en Paul hadden flink wat moeten duwen en trekken om hem over de streep te krijgen. ‘Wacht nou maar tot je het een keer hebt meegemaakt,’ had Marjan gezegd. ‘Dan praten we verder. En als je het dan nog steeds niks vindt, gaan we volgend jaar wel nieuwe plannen maken. Voor jou dan.’ Hij had gevraagd wat ze daarmee bedoelde. Nou ja, een zeilkamp, of een voetbalkamp, of een ander kamp. Kampen zat. Maar nu eerst een keer mee naar ‘Het Kraaiennest’.

Lees hier verder.




12 juni 2017

Kort verhaal

Het Bonte Paard 5

Even voorstellen

Korte introductie van het gezelschap en zijn leden.

Ons Literair Genootschap komt dagelijks in wisselende samenstelling bijeen in Het Bonte Paard. Een bruine kroeg, die al meer dan twee eeuwen geleden wordt genoemd in oude documenten. Een etablissement waar is gelachen, gelald en gehuild. Waar is gevloekt en gevochten en waar niet zelden the day after the night before een deel van het meubilair op de stoep is aangetroffen. In de Napoleontische tijd hebben er nog even Kozakken gebivakkeerd.

Het Bonte Paard heeft een stamtafel. Het is de vaste plek van ons Literair Genootschap. Hier treffen “de lotgenoten” elkaar. Lot moet verstaan worden in relatie tot het verzengende “vuur dat woedt in het gemoed” (een frase van Henricus) van hen die lijden onder het leven van de erkenningzoekende schrijver en die elkaar emotioneel en spiritueel vinden en bemoedigen zolang de kans op publicatie nul is. Want zo gauw een der lotgenoten de suggestie wekt dat er een spoortje van belangstelling is voor zijn werk, slaat de kameraadschappelijke sfeer direct om in dodelijke naijver. Lot en loutering. Lot en Letters. Lot en de Lindelaan, die leidt van nooit naar nergens.

Lees hier verder.



8 juni 2017

Praatje

175 TU Delf

Erfgoed in 33 verhalen


it jaar bestaat de TU Delft 175 jaar. Histechnica, de Vereniging van de Vrienden van het Academisch Erfgoed van de TU Delft vroeg mij te helpen bij de productie van een boekje waarin dit erfgoed aan bod komt. Afgelopen donderdag 8 juni konden we het resultaat aanbieden aan Anka Mulder, lid van het College van Bestuur. Op de foto in het wit, samen met de redactie.

Op de foto v.l.n.r.: H.G. Heijmans, P. Th.L.M. van Woerkom, A. Mulder, G.J. Olsder, R. Hagman, G.A. van de Schootbrugge








3 juni 2017

Kort Verhaal

Barrevoets als Batavieren

De titel van dit verhaal verwijst naar het groenenlied van het Veritasjaar 1967. Een opmerlijk jaar dat op 27 mei 2017 na een halve eeuw weer samenkwam. Om een goede reden was Espunt erbij. De volgende dag heeft hij zijn nieuwe en vernieuwde herinneringen aan zijn laptop toevertrouwd.



1 juni 1967

Op 1 juni 1967 vallen veel monden open als de eerste tonen van Sgt. Pepper’s Loneley Hearts Club Band klinken. De klanken van een nieuwe tijd. Jongens dragen lang haar. Meisjes korte rokjes. Het jaar 1967 heeft zijn ereplek in de (pop)historie veiliggesteld. En dan moet de groentijd 1967 van het Collegium Studiosorum Veritas nog beginnen.

1 april 1968

In de vooravond van 1 april 1968 betreedt een groepje jongelui in avondkleding met enige aarzeling het Zandvoortse Strandhotel. Het kost hen zichtbaar moeite om de branie waarmee ze zich doorgaans door het leven bluffen, over de drempel te tillen. Ze tonen sporen van twijfel en onzekerheid. Wie neemt hier wie in de maling?Lees hier verder.

Lees hier verder.




26 mei 2017

Gedicht

Lovergirls


Je zou dit gedichtje erotisch kunnen noemen. Maar pas op!

Lees hier verder.



15 mei 2017

Kort Verhaal

De rebelse rioolrobot

Het gemak dient de mens, maar er komt een tijd dat we daar heel anders over gaan denken. De tijd dat intelligente dingen het heft in handen nemen.







Als ik een beetje op tijd naar bed was gegaan, had ik het waarschijnlijk eerder gemerkt. Maar ik wilde het hoofdstuk afmaken en daar was het hoofdstuk het niet mee eens. Dat bleef maar rekken, als een klein kind dat niet naar bed wil. Het werd later en later en dat kostte me niet alleen een halve strip creapeppils (voor onder de tong) maar ook een verstoord bioritme. Dus viel het me vanochtend niet direct op dat mijn domestic assistant in de clean@care cell een onverwachte toon tegen me aansloeg.

Lees hier verder.



14 mei 2017

Praatje met een plaatje

Kringloopwinkel 'De Wisselbeker' steunt de Nootdorpse voetbalvereniging RKDEO


In mijn hoedanigheid van voorzitter van het bestuur van de stichting Kringloopwinkel De Wisselbeker mocht ik op zondag 14 mei een check aanbieden aan de voorzitter van de Nootdorpse voetbalvereniging RKDEO. Zijn vereniging werd op Oudejaarsavond doelwit van een wraakactie. Onverlaten gooiden een brandbom naar binnen in de kantine die uitbrandde. Onze kringloopwinkel sprokkelt jaarlijks met hard ploeteren van veel vrijwilligers een flink bedrag bij elkaar waarmee we goeden doelen in binnen- en buitenland steunen. Dit keer meenden we dat de hele Nootdorpse gemeenschap baat zou hebben bij een donatie aan RKDEO zodat daar zo snel mogelijk de draad weer kan worden opgepakt. Klik hier voor meer informatie.

Zondagmiddag 14 mei 2017, voor de beschadigde kantine van RKDEO. Op de afbeelding v.l.n.r. Wim de Bruijn (RKDEO, Secr.), Hans van Kippersluis (RKDEO), Emmy van de Helm, Joke van Hagen, Jan van de Helm, Gerard van de Schootbrugge, Hans van Noppen (Vz. RKDEO), Rob Damen, Marry Vink, Plony Holierhoek en Bep Langezaal. Niet benoemd zijn vrijwilligers van de kringloopwinkel. (foto Sander de Hollander).





8 mei 2017

Kort Verhaal

Kortsluiting

Een jongen en een meisje besluiten een verwoestende onweersbui af te wachten bij een verlaten pompstation. Het natuurgeweld lijkt ruimte en tijd te verwringen met wonderlijke gevolgen.










Er was gewaarschuwd. Code oranje. Maar dat het zo bar zou worden. En zo snel. Nog geen half uur geleden begonnen de toppen van de bomen wat te bewegen. En nu braakt de hemel vuur en is de verwoestende aanval op de aarde in alle hevigheid losgebarsten. Bliksemstralen zoeken hun grillige weg omlaag. In een moordend tempo en met een hels kabaal. De jongen en het meisje in het busje zwijgen Boven hun hoofd klinkt angstaanjagend krijgsgeroffel. Naast hen knipoogt het verlaten tankstation nerveus. Over elkaar heen vallende donderslagen onderbroken door het vraatzuchtige gesnerp van nabije voltreffers maken een gesprek praktisch onmogelijk. En als de hemel even zijn adem inhoudt, zijn er nog altijd de monsterlijk grote hagelstenen die het dak van hun schuilplaats teisteren en die hen dwingen tot een lijdzaam en zwijgend afwachten.

Lees hier verder.




25 april 2017

Kort verhaal

Gouwe handjes

Het verhaal van de oude reder, bezeten van de VOC, die samenleeft met zijn Eugenie. De piano speelt daarbij een wezenlijke rol. Nichtje Winnie en haar dubieuze vriendje Rob zorgen dat de ouwetjes niets te kort komen. Hoewel?

‘U bent al vroeg bezig, oom. Ik had eerst nog even willen stofzuigen.’

Laat maar een keertje, Winnie. Een weekje overslaan, dat overleef ik wel.’

‘Ja, dat is wel zo, maar u bent ook de jongste niet meer en ik heb beloofd goed voor u en voor tante te zorgen. Zoveel boeken, zoveel papier, dat geeft nu eenmaal stof en stof kan op je longen slaan.’

 Met de stofzuiger in de hand laat de jonge vrouw haar blik door de imposante studeerkamer dwalen. Ze pakt een boek uit de boekenkast en blaast over de bovenzijde. In een bundel vroege zonnestralen licht een fikse stofwolk op. ‘Kijk oom, dat bedoel ik nou. Dat dwarrelt rond en dat ademt u straks allemaal in.’

‘Ach, op mijn leeftijd til ik daar niet zo zwaar meer aan, Winnie. Ik heb ook dit jaar mijn winterbronchitis weer glansrijk overwonnen. Trouwens, waar hebben we het eigenlijk over. Wat dacht je hiervan?’ Triomfantelijk houdt de oude man zijn pijp omhoog.

‘Ja, het kan altijd nog erger,’ zegt de jonge vrouw. ‘Dat is nou echt een milieuvervuiler. Wat een rommel produceert zo’n pijp. Maar dat niet alleen. Weet u nog, vorige week?’

Lees hier verder.




Spiegelretourschip De Zeven Provinciën




16 april 2017

Praatjes

Hoe we Mars leefbaar kunnen maken

Een interssante blog van het populair-wetenschappelijke tijdschrift Discover op 14 juni 2016 over de ideeën die op dit moment ontwikkeld worden om de planeet Mars een aards 'uiterlijk' te geven en zo leefbaar te maken. Let wel: speculatie!

An artist’s conception of what Mars could look like as it gradually becomes more habitable. (Credit: Daein Ballard/Wikimedia Commons)








Whether it’s extreme climate change, an impending asteroid impact, scientific curiosity or even space tourism, there are compelling reasons to think about calling Mars our second home. But before expanding humanity’s cosmic real estate holdings, scientists will need to make the Red Planet feel a little more like our blue marble.

That, in a nutshell, is the goal of researchers thinking about ways to terraform another planet.

Elon Musk, of Tesla and SpaceX fame, has suggested we nuke the polar ice caps on Mars to unlock liquid water and release clouds of CO2 that would thicken the atmosphere and warm the planet. This notion got some press last year when Major League Baseball player and amateur astrophysicist Jose Canseco tweeted: “By my calculations if we nuked the polar ice caps on Mars we would make an ocean of 36 feet deep across the whole planet,” thereby enshrining the idea in our popular imagination. Giant mirrors concentrating sunlight on the poles and smashing an entire moon into Mars also top the list of grandiose proposals to Earth-ify the Red Planet.

While we may not utilize the kind of cataclysmic forces that some futurists imagine, there are very real efforts, backed up by solid science, currently underway that are building a case for terraforming, one small step for mankind at a time.

Lees hier verder


12 april 2017

Kort verhaal

Het Bonte Paard 4

Sekslokstoffen

Met onregelmatige tussenpozen rapporteer ik over Het Genootschap, een groep (would be) schrijvers die zeer frequent samenkomen in Het Bonte Paard al waar ze elkaar opbeuren in tijden van writer blocks en alles de revue laten passeren dat misschien ooit in een schrijfsel verwerkt kan worden. En dat nemen ze heel ruim. Dit is deel 4.

De lente is nu echt begonnen en dat doet Het Genootschap zichtbaar goed. Op Joop na oogt iedereen frisser en vooral Adelheid verkeert in een verhoogde staat van beschikbaarheid. Als ik het Bonte Paard betreedt, is ze in een heftige discussie verwikkeld met Joop waarvan de lezer intussen wel weet dat zijn literaire bestaan, en een ander bestaan kent Joop niet, geheel in beslag wordt genomen door zijn strijd tegen het gezag, tegen de elite en voor alles tegen het MIK, het Militair-Industrieel-Komplex. In Joops termen: die hele Mikmak. Laat ik er gelijk maar aan toevoegen dat het niet de Mikmak is die de lentebloezem op Adelheids konen doet verschijnen. Het is vooral Joop nu Henricus nog niet is gearriveerd.

Lees hier verder.



22 maart 2017

Kort verhaal

Deja vu

We waren een paar dagen in het Oost-Groningse dorpje Westerlee. Enkele vreemde gebeurtenissen inspireerden me tot het verhaal Deja vu. Een beetje Espunt, een beetje Lampo en heel veel Groningen.

Hieronder de honderd jaar oude boerderij die enige tijd geleden is getransformeerd in een hotel onder de naam Landgoed Westerlee.

‘Weet je zeker dat we nu toch die Oude Rijksweg op moeten, Hans?’

‘Als de dingen onvermijdelijk zijn, heeft het geen zin om bang te zijn, liefste. Daar ben ik zeker van, maar dat is helaas maar een stukje van het hele verhaal. Over een kwartiertje zijn we terug in ons hotel.’

 Laat ik het maar niet cryptischer maken dan nodig is. Daarom eerst een stapje terug.

 Om te voorkomen dat ons wereldje langzaam verschrompelt en wegkwijnt in voorspelbaarheid snuffel ik nog wel eens rond op sites met voordeelaanbiedingen van hotels die ook aan het eind van de winter de zaak draaiend willen houden. Zo viel mijn oog onlangs op een leuk driedaags arrangement, inclusief één gratis diner, in een hotel in Westerlee, in de buurt van Winschoten. Nu kan het nog. We zijn nog mobiel. Over een paar jaar hebben we misschien niks meer te kiezen.

 Ik weet dat Hans gelukkig wordt van zo’n plattelandsomgeving. Als hij mocht kiezen zou hij het liefst een boerderij bewonen. Desnoods een kleintje. De vrijheid van het buitenleven, de verbondenheid met de natuur, de elementen en de seizoenen. Maar die valse romantiek gaat me toch net wat te ver. Vrijheid, verbondenheid. Voor Hans een ideale combinatie, voor mij een bron van tegenstellingen. Zo nu en dan een uitstapje, heerlijk. Een gezond tegenwicht tegen ons rimpelloze vinexbestaan. Maar wonen, en liever nog leven, in zo’n omgeving? Nou nee. Deprimerend.

Lees hier verder.




14 maart 2017

Commentaar

Stemwijzerwijzer

Een opwelling, de avond voor de verkiezingen. De toestand van het land is zorgelijk. De verwarring is zo groot dat versplintering en gezweef uitgelegd worden als kenmerken van een volwassen democratie. Welke stemwijzer zullen we nu eens kiezen. Tientallen stemwijzers betekent het einde van de solidariteit en daarmee van de samenleving.

Verkiezingen! De media kunnen er niet genoeg van krijgen. Wij leven in een mediacratie. De media regeren. De grootste verandering op verkiezingsgebied in de afgelopen vijftig jaar is ongetwijfeld de extreme media-aandacht. Van niets iets maken, er zijn heel veel lieden die daar tegenwoordig hun brood mee verdienen. Gebakken lucht, nepnieuws, peilingen, debatten, de mening van de gewone man. Tijd vullen, pagina’s vullen, schermen vullen. We hebben er intussen zo’n voorstelling van gemaakt dat we alleen nog met stemwijzers tot een keuze kunnen komen. Stemwijzers! Wie heeft dat bedacht? Natuurlijk worden de programma’s nu zo opgesteld dat de partijen in de stemwijzer boven komen drijven. Er is de Stemwijzer, maar ook de StemWijzer, de Christelijke Stemwijzer, de Stemmentracker, het Kieskompas, de Jongeren Stemwijzer, de Privacy Stemwijzer, de Monetaire Stemwijzer, de Technische Stemwijzer, de Stomwijzer, de Fiscale Stemwijzer, etc.

Lees hier verder.



7 maart 2017

Kort verhaal

Gele drup

Als je neus begint te lopen verwacht je een waterige substantie of iets roods. Als de kleur knalgeel is, schrik je  toch wel even. Drama op de boerderij.

“Buurman, wat zie je bleek. Is er wat?”

De oude boer steunt tegen de deurpost en trekt, uit gewoonte, zijn pet recht.

“Ik weet ’t niet Alie, maar ik vertrouw het niet. Ik dacht, ik heb nu nog de kracht, straks lig ik daar en kom ik niet meer weg.”

“Kom maar gauw binnen,” zegt de vrouw die met Alie is aangesproken. Ze is flink uit de kluiten gewassen en ze draagt op haar konen een blos die je in de stad zelden aantreft. Haar buurman oogt een stuk ouder en kwetsbaarder. De welving van zijn rug en het zwaar doornerfde gelaat verraden een lang en hard landleven.

“Heb je trek in koffie? Dat wil nog wel eens helpen.”

Lees hier verder




26 februari 2017

Een stukje jeugdsentiment

Ome Piet

Laat je meeslepen door de mist van de tijd heen. Espunt keert terug naar zijn jonge jaren in Hilversum. Geen bronchitis kan hem stoppen. Ome Piet is een katalysator.



Erfgooiers in opstand. Naar een schilderij van Hart Nibrig uit 1909

Lees hier verder




 16 februari 2017

Kort Verhaal

Will you follow me into the dark?

Ze kennen elkaar nauwelijks een week. Op een mooie zomeravond neemt hij haar mee naar de plek waar hij soms met zijn vrienden samenkomt om naar hun favoriete muziek te luisteren.


Het is een uur of tien. Het begint nu echt donker te worden. Het meisje voelt de zoete zomerlucht langs haar dijen strijken. Er klinkt gelach uit tuinen. In de verte gilt een motor om de volgende versnelling.

‘Ik weet een gaaf plekkie. Daar komt nooit iemand.’

Het meisje kijkt haar nieuwe vriendje onderzoekend aan. Ze heeft hem de vorige week in De Hacker ontmoet. De Binnenband was niet echt zijn muziek, maar in een dorp heb je het niet voor het uitzoeken en zij maakte veel goed. Ze kende hem vaag, vond hem leuk. Hij was niet knap en ook niet stoer. Wel apart, geen meeloper, gevoelig. Die blik. De leukste tot nu toe. Helemaal haar type. Jaloerse vriendinnen, dat maakte hem extra aantrekkelijk.

Lees hier verder.



8 februari 2017

Mededeling

Bundel Passievol gepresenteerd

Op 8 februari 2017 heeft het schrijverscollectief Oostland Literair zijn vierde verhalenbundel gepresenteerd. In het gemeentehuis van Lansingerland kregen de burgemeester van Pijnacker-Nootdorp en van Lansingerland (samen het Oostland) het eerste exemplaar van de bundel Passievol overhandigd door Kimberley Tseng, een van de auteurs. Thema van deze bundel: de passie. In vele vormen en gedaanten. Negen regionale schrijvers zorgden voor de invulling. De bundel is uitgegeven bij Uitgeverij Oostland.

De opbrengst van de bundel komt geheel ten goede van de Stichting Pijnackenaren Helpen Armenië. Deze stichting, aangevoerd door bevolgen lieden als Henny Bos en Sjaak Oudshoorn, zamelen geld in voor de Nederlands Maria Goris die al vele jaren actief is in Armenië waar veel mensen in bittere armoede leven. De bundel is te koop bij de lokale boekhandels en kost 10 euro.

Voor de activiteiten van Oostland Literair zie hier.    Voor het werk van Pinackenaren helpen Armenië zie hier.


Gemeentehuis Lansingerland, 8 februari 2017. Presentatie van de bundel Passievol, een publicatie van Oostland Literair. Op de foto v.l.n.r.: Gerard van de Schootbrugge, Shirley Ann Benda, Kimberley Tseng, Jennefer Zuniga-De Jong, Nick Steenkamp, Rianne Sie, Marguerite de Ruijter, Francisca Ravestein (burgemeester Pijnacker-Nootdorp) en Pieter van der Stadt (burgemeester Lansingerland).




5 februari 2017

Mededeling

8 februari

Oostland Literair presenteert nieuwe bundel PASSIEVOL

Op woensdag 8 februari 2017 zal de nieuwe verhalenbundel PASSIEVOL van Oostland Literair ten doopworden gehouden in het gemeentehuis van Lansingerland. Burgemeester zal het eerste exemplaar in ontvangst nemen. De bijeenkomst begint om 15:30 uur. Het is de vierde keer dat het lokale schrijverscollectief een verhalenbundel het licht laat zien. De eerste editie verscheen in 2014.






5 februari 2017

Mededeling

Opmerkelijke mijlpaal!

Op 6 september 2016 plaatste ik op de site van Literair Werk mijn verhaal 'Buik af, Rug op'. Na een weekje revalideren van een gemene griepaanval bleek de teller vandaag op 2400 te staan. Het aantal keren dat de titel de afgelopen periode is aangeklikt. Een opmerkelijk hoog aantal. Een factor 10 hoger dan andere verhalen uit dezelfde periode. Voor mij nog steeds een raadsel. Het enige wat ik zeker weet is dat ik de teller niet heb gemanipuleerd. Is het een bestseller? Heb ik ergens in de ondoorgrondelijke cyberwereld een vreemde beschaving ontroerd? Ik weet het niet. Als het verhaal je even is ontgaan, dan is hier de plek om het alsnog te lezen.





5 februari 2017

Kort Verhaal

Nog net op tijd .... voorlezen op 9 februari 2017

Op donderdag 9 februari mag ik mijn verhaal "Nog net op tijd voor Wim Kan' voorlezen in het programma van verhalenverteller Hans van Woerkom. Een soort gastoptreden. Plaats van handeling Bieb Oostland vestiging Berkel, van 20:00 - 22:30 uur, toegang 7,50 euro. Klik hier voor meer info.


Boven: de drie gasten op 9 februari. Met de klok mee: Marguerite de Ruiter, Gerard van de Schootbrugge en Hans Ciermans, leden van Oostland Literair.





Links: Meester Verhalenverteller Hans van Woerkom in actie.




16 januari 2017

Kort Verhaal

Nog net op tijd voor Wim Kan

In afwachting van Wim Kan klinken op een draagbaar pik kupje van Philips de eerste geluiden van een nieuwe tijd.







‘Maaahaaam, de bel!!’

Mijn broertje Joep. Je zou hem moeten zien. Stuitert als een rubberen bal door de kamer. En ja hoor, weer een voltreffer. Een schop onder zijn kont. Komt ie te veel in de hoek waar mijn vader de krant zit te lezen. Dat doet mijn vader blind. En raak. Daar hoeft hij de krant niet voor neer te leggen. Papa is altijd een goeie voetballer geweest. Het lijkt wel of Joep van elke lel harder gaat stuiteren. Vanavond mag hij voor het eerst opblijven. Hij is zes, ik ben acht. Het is ouwejaarsavond. En dat gaan we vieren met ome Wout en tante Roos.

Lees hier verder







11 januari 2017

Praatje

Meer schrijvers dan lezers



Een mailtje van een goede kennis ontstak in mij het vuur om jullie een kort praatje voor te schotelen. Hij meldde dat hij een nieuw boek had gepubliceerd en benaderde nu zijn Umfeld om het aan de man te brengen. Zo werkt dat tegenwoordig, of moet ik zeggen zo werkt het niet, ik weet er alles van. Ik ga zijn nieuwe boek zeker kopen. Ik ken hem al heel lang, ik mag hem graag, hij is geestig en intelligent, schrijft goed en speelt ook nog heel goed piano. Verder heeft hij net met zijn ouwelullenband een CD vol ouwe rockers opgenomen. Die jongen is gewoon goed bezig en hij zit behoorlijk op mijn lijn. In het berichtje vroeg hij ook nog voorzichtig of we hem wilden helpen met de promotie. Natuurlijk, dat ga ik nu doen. De titel van de thriller is DEADLINE en de naam van de auteur is Bart Bartstra. Uit Barts mail het volgende citaat:

Lees hier verder



10 januari 2017

Praatje

Het Nieuwe Normaal

Ik ben een grote fan van het oude Normaal. Lang kon ik dat alleen kwijt in de kleine kring van intimi die echt van mij hielden, die mij mijn kleine zonden gunden. Dat wil zeggen, kleine zonden in hun ogen, in mijn ogen leden zij aan een zelfopgelegde culturele correctheid die veel ongecompliceerde ontspanning lelijk in de weg stond. Het zogenoemde AZCS: het Anti Zwarte Cross Syndroom. Maar met leven en laten leven kom je in het leven een heel eind. En ik was wel zo arrogant om te weten dat ze ooit naar mijn kant zouden opschuiven. Zoals het ook is gebeurd met de waardering voor André Hazes, Pim Fortuyn, Jopie Huisman, Johan Cruijff en al die andere eigenzinnige types die hun eigen weg gingen.

Lees hier verder



9 januari 2017

Mededeling

Vernieuwde site in de lucht

Hedenmiddag 13:30 uur is mijn geheel vernieuwde website gelanceerd. De oude werd niet meer ondersteund door mijn host. Ik kon niets meer  toevoegen of veranderen. En dat in deze tijd. Dus ben ik maar weer achter het toetsenbord gekropen. Veel werk, maar het resultaat vind ik, voor een amateur acceptabel. Het zal nog wel even duren voor de zoekmachines de oude doodlopende links links laten liggen. Excuus daarvoor.

Ik ben nog lang niet klaar. De techniek schrijdt voort en er zitten in het nieuwe pakket allerlei toeters en bellen die ik nog moet verkennen.

Ik ben in ieder geval van plan nu ook, eindelijk, werk te maken van MEEM. We gaan de komende tijd de memenwereld verkennen.

Mijn intimi zullen veel informatie herkennen. Ik heb niet zo veel weggegooid (zit niet in mijn aard). Maar de aanvoer van nieuw materiaal zal niet stoppen!

Een mooi moment om alle bezoekers een goed en interessant nieuw jaar te wensen.



7 januari 2017

Kort verhaal

Overlijdensberichten

De overlijdensberichten in de NRC roepen steeds vaker herinneringen bij mij op. Dit keer besloot ik daar iets mee te doen.

Ik lees met groeiende belangstelling de overlijdensberichten in de NRC. Dat heeft uiteraard alles met mijn leeftijd te maken. Steeds duidelijker wordt de stem van hen die mij vooraf gaan: hodie mihi, cras tibi. Vandaag ik, morgen gij. En zo is het.

Wanneer de sluimerende neiging een gewoonte is geworden weet ik niet precies, maar ik schat toch zeker na mijn vijftigste. Voor die tijd was ik niet heel erg bezig met het wegvallen van bekenden, van generatiegenoten. Dat gebeurde gewoon te zelden.

Lees hier verder



30 december 2016

Kort Verhaal

Bloedmaan

 Je gaat studeren! Euforie. Maar dan daalt de hardvochtige werkelijkheid neer. Na een jaar overheersen angst en twijfel.

Als je bereid bent iedere avond een bus naar Utrecht te sturen om daar op het Domplein een groep studenten op te pikken om die vervolgens in Heusden aan de Maas af te leveren, moet er wel sprake zijn van hoge nood. Of de aardbeienoogst is in 1964 zo overdadig dat er beneden de grote rivieren simpelweg niet voldoende arbeidskrachten beschikbaar is om de klus op tijd te klaren, of men heeft bij de firma Jonker Fris, officieel N.V. Heusdensche Conservenfabriek, ontdekt dat juist Utrechtse studenten over de vereiste fysieke en psychische eigenschappen beschikten om de aardbei van de koude grond het respect te betonen dat deze zomerkoning toekomt.

Lees hier verder



December 2016

Mededeling

Sint Nicolaas in Nootdorp


Het was weer een drukke tijd. Sint Nicolaas bezocht in Nootdorp en omgeving talrijke gezinnen en was ook op de Jozefschool in Nootdorp en de CBS Ackerweide in Pijnacker een graag geziene gast. Voor meer Klazerij zie onder meer Het Grote Pietenhuis.

 Hier de leest de Goedheiligman zich nog even in alvorens weer zijn trouwe schimmel te bestijgen. De Sint heeft intussen de leeftijd bereikt dat hij niet meer geschminkt hoeft te worden. Veel wit haar is voldoende om het wonder van de gedaantewisseling tot stand te brengen.





22 november 2016

Kort Verhaal

Pap in de vinger











14 november 2016

Kort Verhaal

De Sint ook in Appelscha






6 november 2016

Gedicht

Ik ben jij

 

 

29 oktober 2016

Kort Verhaal

Robinson Crusoë 2.0


17 november 2016. Elf uur ’s ochtends. Op het parkeerplaatsje achter ons huis.

 'Verdomme.'

'Wat is er?'

'Ik stootte net mijn vinger.'

'Waar?'

'Hier, mijn ringvinger… Shit...Ik hoop niet dat het net zo gaat als met mijn pink.'

'O God, nee hè, niet weer die pink.'

'Het is nu mijn ringvinger.'

'Net zo erg.... Wat deed je?'

Lees verder




In afgelegen boerderijen en eenzame huisjes in het bos wonen arme kinderen, die niet zelden op 6 december met lege handen staan. Erger nog, ze moeten ook met lege handen naar school, als ze al naar school gaan. Ze worden uitgelachen door klasgenootjes die elkaar de ogen uitsteken met hun nieuwe speeltjes. Het is net als het vorige jaar. Klasgenootjes die fluisteren en wijzen. Wat wil je ook als je je niet wast, luizen hebt en stinkt! Dat gefluister en gewijs is misschien nog wel erger dan geen kadootjes.

Lees verder



Er gaat bij ons geen dag voorbij

Of ik ben jij

En jij bent mij

Lees verder

 


Bud was groot, extreem sterk en niet erg snugger. Je zou hem een dommekracht kunnen noemen. Voor ons honderd procent betrouwbaar en van onschatbare waarde. Willy was een stuk kleiner, bewegelijk, extreem slim en moeilijk te peilen. Bud was onverstoorbaar en volstrekt voorspelbaar, Willy had zijn nukken. Ieder van onze groep had tijdens de voorbereidingen twee robots onder zijn of haar hoede gekregen. De bedoeling was dat we er een band mee opbouwden.

Lees verder

 


Voor vroegere Espuntigheden klik op een jaartal: 2016, 2015, 2014, 2013, 2012, 2011