MEEM'64, Evolutie, Ideeën, Taal en Creativiteit

Gerard van de Schootbrugge (alias Gerard Espunt)

2012, 31 mei

Zakken en zitten blijven.

We gaan het zittenblijven afschaffen en het zakken voor het eindexamen opvoeren. Twee opvallende berichten die voor mijn gevoel wel iets met elkaar te maken hebben. Zittenblijven kost de staat te veel en van waardeloze diploma's worden we ook niet beter.
Ik lees dat de scholen straks zelf mogen bepalen wie er, bij hoge uitzondering, nog een jaar over moet doen. Dat belooft niet veel goeds. Tot voor kort mochten de scholen ook bepalen wie er slaagde. Er was nog wel een algemeen examen maar het schoolexamen deed wonderen. De slagingspercentages lagen ver boven de 90%. En in het HBO-onderwijs wisten ze ook wel hoe een koe een haas vangt. Omdat ieder diploma geld oplevert, krijgt iedereen daar dus een diploma (de goede studenten die zelf vooruit willen komen, niet te na gesproken). En als je genoeg geld hebt kun je een master-titel van Camebridge ook gewoon kopen. Op internet. En het diploma ziet er ook nog eens veel fraaier uit dan het   origineel! Maar ho eens even. Je schrijft toch Cambridge, hoor ik je nu aarzelen. Heel goed, maar de meeste personeelsfunctionarissen (human resource managers) valt dat al lang niet meer op.
Je kunt straks zonder het risico van zittenblijven in een ruk doorfietsen naar een verdomd moeilijk eindexamen. Ik ben bang dat we er straks achterkomen dat we hier toch niet zo goed over hebben nagedacht.

In   mijn jeugd was zittenblijven nog heel gewoon. Niet leuk, en daarom een   flinke stok achter de deur. Op de middelbare school mocht je maximaal in  iedere klas een keer blijven zitten. In mijn eindexamenjaar zat Guus.  En Guus had over zijn gymnasiumopleiding twaalf jaar gedaan. Guus had  zijn eigen tempo. Hij is nog gaan studeren en ik geloof dat hij jurist  is geworden. Dat kan dus altijd nog.


Op de foto de eindexamenklas 1963 van het St. Vituscollege in Bussum met echte diploma's. Niet mijn middelbare school, dat was het   RK Lyceum voor het Gooi in Hilversum, maar wel onze zusterschool.   Misschien kun je aan die mooie vroegjarenzestigkoppen nog wel aflezen hoe vaak ze zijn blijven zitten. Maar een ding is zeker, ze zijn in 1963 voor een verdomd pittig eindexamen geslaagd. En ik kan het weten, want ik deed in hetzelfde jaar examen.



18 mei 2015, New York Times

Prachtige websites, glimlachende docenten en de verzekering van een mooi diploma. Newford University belooft het allemaal, maar geloof niet alles wat je ziet. De New York Times kwam erachter dat de universiteit helemaal niet bestaat. En deze ‘universiteit’ is niet de enige. Er zijn minstens 370 ‘neppe’ websites van onderwijsinstellingen bedacht door Axact, een Pakistaans softwarebedrijf. Het bedrijf verdient tientallen miljoenen dollars met diplomafraude.

Geloofwaardigheid
Sommige mensen weten dat het gaat om een nep-diploma, maar de meerderheid heeft geen idee. Door de keurig opgezette websites, ingehuurde acteurs en vervalste handtekeningen lijkt het geloofwaardig. Al blijft het natuurlijk een beetje raar dat je een diploma krijgt op basis van je CV en elders geleverde prestaties. De namen van de universiteiten klinken vertrouwd, zoals Barkley University en Mount Lincoln. Daarnaast zijn de onderwijsinstellingen actief op social media, waaronder LinkedIn en Twitter.

12.000 dollar
Een Egyptische man betaalde vorig maar liefst 12.000 dollar voor een doctoraat in de bouwkunde van de Nixon University. Hij geloofde echt dat zijn diploma uit Amerika kwam. “Het document was ondertekend door de Amerikaanse minister van Buitenlandse zaken, John Kerry”, aldus de Egyptenaar.

Geen reactie
The New York Times vroeg herhaaldelijk om een reactie van Axact, maar ontving alleen een brief van de advocaten waarin alles werd ontkend. Ze beschuldigden een reporter zelfs van ‘samenzweringstheorieën’. Het bedrijf kan rustig zijn gang blijven gaan, omdat er een gebrek aan regelgeving is in Pakistan. “Dit is waarschijnlijk de grootste fraudezaak uit de geschiedenis”, zegt een gepensioneerde FBI-agent die een boek schreef over diplomafraude.

Laatste nieuws uit België, 18 maart 2016.

Een diploma kopen zonder ooit één les te volgen: dat kan, en wel in België. Tientallen nepuniversiteiten hebben in ons land een zetel. Dat blijkt uit een onderzoek van wetenschappelijk tijdschrift Eos dat deze week gepubliceerd werd.

De Assalam University Europe in Antwerpen, de Martin Buber University (MBU) in ’s Gravenvoeren, de Robert Schuman University in Borgerhout. Het zijn allemaal ‘universiteiten’ en ze zijn allemaal in België gevestigd, zo blijkt uit het onderzoek van Eos. Ze bieden academische opleidingen, diploma’s en titels aan. Die kosten vooral veel geld – een bachelordiploma kost aan de MBU bijvoorbeeld 10.000 euro, een master 17.000 – en zijn niets waard. De ‘universiteiten’ werken vaak met afstandsleren, waarbij studenten via het internet cursussen krijgen.

Instituten voor hoger onderwijs zijn in Europa verplicht zich te laten erkennen – iets wat deze organisaties geen van alle hebben gedaan. Het is ook verboden om de term universiteit zonder erkenning te gebruiken of niet-erkende opleidingen of diploma’s te verkopen.

“De hierboven genoemde instituten zijn niet alleen. Even snel door het Belgisch Staatsblad bladeren levert meteen tientallen universities, universités en universidades op, allemaal vzw’s die een zetel hebben in België en academische opleidingen verkopen, inclusief bachelor- en masterdiploma’s en doctoraatstitels”, zegt Eos. “Al die ‘universiteiten’ zijn actief op dit moment, en ze worden niet of nauwelijks gecontroleerd hoewel ze allemaal flagrant de Belgische wetgeving overtreden. Geen enkele van die vzw’s beschikt over de verplichte accreditaties. Ze profiteren van de laksheid en onvolledigheid van de Belgische wetgeving.”

Vlaams minister van Onderwijs Hilde Crevits laat betijen. Volgens haar kabinet is er niets aan de hand. ‘Er is streng toezicht en er zijn nauwelijks problemen’, klinkt het.