MEEM'64, Evolutie, Ideeën, Taal en Creativiteit

Gerard van de Schootbrugge (alias Gerard Espunt)

1385

Geplaatst op 28 januari 2020


Mooi Weer Spelen 1998


Het thema van 1998 was Blaffen naar de Maan. Ergens moest de gekte toch weer een plaats krijgen. Ditmaal een belangrijke rol voor een nogal ongrijpbaar genootschap dat schuil ging achter de bedenkelijke naam van The Lunatic Society of Delft, kortweg LSD. De maan kreeg een historische invulling op de vrijdagavond met de uitvoering van The Dark Side of the Moon, de legendarische plaat van Pink Floyd uit 1973 (hier een korte kennismaking). Het is interessant om vast te stellen dat dit magnifieke spektakel op de Mooi Weer Spelen 2020 een herhaling krijgt.

Hier het eerste bericht naar de media: Eerste bericht media MWS 1998

Hier het finale voorlichtingspakket dat naar de media ging: Voorlichtingspakket MWS 1998







Delftsche Courant, 15 juni 1998.


De voorbereiding van de Mooi Weer Spelen kostte ons meestal een jaar. We begonnen elk jaar opnieuw met de wildste ideeën die langzamer maar zeker vaste vorm kregen. Veel viel onderweg af niet in de laatste plaats omdat we op een zeker moment ook de factor financiering (en mankracht) in de beschouwing moesten toelaten. Een enkele keer kwam er onverwacht in een laat stadium ook wel eens iets bij, zoals de Peking Opera in 1993, waarmee we op zondag het achtuurjournaal haalden. Ook in 1998 moesten we in een laat stadium nog flink aan de bak. Iemand had ontdekt dat er op zaterdagavond 13 juni een belangrijke voetbalwedstrijd: Nederland - België. Groepsfase WK 1998, in Stade de France. Uitslag 0 - 0 (en een rode kaart voor Kluivert). Maar voor het zover was, moeste we eerst op de zaterdagavond een programmaonderdeel inlassen. We zouden deze wedstrijd in een ludieke sfeer gaan uitzenden op het Doelenplein, voorzien van tribunes. Jules Deelder en Sjaak Bral waren bereid om op geheel eigen wijze commentaar te leveren. Ze komen helaas niet uit boven het lawaai dat de echte fans produceren. Wat we hebben geleerd is dat je zo'n serieuze aangelegenheid niet kunt inzetten voor toneel en jolijt. Het publiek wilde voetbal zien. Gelukkig was er dat weekend nog heel veel meer te beleven.

Hieronder een schets van het Pagodepark zoals dat gepland was op de binnenplaats van het Depot van het Legermuseum aan de Paardenmarkt. Op de eerste plaats bedoeld voor sponsors. De fraaie en gemoedelijke Belgische Spiegeltent bleek een maffiahol, gerund door Mark Kingsford.



Uiteindelijk kwam er een prachtig programma uit de hoge hoed. Dit keer niet vastgelegd in een festvalboekje maar in een festivalkrant. Wat gruiziger maar toch ook een nuttig hulpmiddel om in het uitgebreide programma je weg te vinden. Het zat als middenkatern in het huis-aan-huisblad Delft op Donderdag, oplage 48.000, kosten ca f 14.000,- (ex BTW) met een sponsortegemoetkoming van Rodi Media van f 5.000,-.

Klik hier voor de hele krant in pdf.






 

- MWS 1998, Sponsorpakket

- Pagodenpark en Bedrijvendag, zaterdag 13 juni 1998


Een zeer onvolledig en fel gekleurd verslag van het Delfts

Straattheaterfestival Mooi Weer Spelen 1998

 

Nog even nagrommen

 

Het meest opmerkelijke van de Mooi Weer Spelen 1998 was

ongetwijfeld dat het nu pas gebeurde.

Wat?

Wel, na zovele jaren van

prettige gestoordheid en openluchtverdwazing, werd de gekte in

1998 manifest. Een teken van groei naar volwassenheid? Laten

we niet te hard van stapel lopen. Deze processen zijn nog maar

weinig bestudeerd en daarom moeilijk te duiden. Blijft het

feit dat de MWS 1998 naar buiten trad onder het motto

'Blaffen naar de Maan'

een motto dat ons zonder enige verplichting was

aangereikt door de

Lunatic Society of Delft

 (LSD)

een moeilijk grijpbaar genootschap

dat wij nimmer hebben kunnen

betrappen op enige vorm van conformisme.

 

Wij, de organisatoren herkenden ons direct in het motto

waardoor de invulling van het programma een zekere stuctuur

kreeg.

 

Een complicerende factor was het noodlottige gegeven dat op de

zaterdagavond van ons festivalweekend de eerste wedstrijd van

het Nederlandselftal (tegen België) voor het

WK-98

geprogrammeerd stond. Dezelfde zaterdagavond waarop wij ons

publiek der gewoonte trouw een avondspektakel aanbieden.

Na rijp beraad werd besloten dit evenement, dat een hoog

natuurlijk lunatisch gehalte bezit, zodanig binnen ons

festival te accomoderen dat het zou voldoen aan onze eisen van

artistiek niveau.

Wij zijn in deze opzet niet geslaagd!

Het experiment waarin Jules Deelder en Haagse Harry een hoofdrol

zouden moeten vervullen, heeft niet voldaan aan onze

verwachting. Beide entertainers hadden van ons de opdracht

gekregen om de wedstrijd, die op talrijke zeer gammele TV's te

zien was, van een ludiek commentaar te voorzien op een

zodanige wijze dat het toch wat primitieve voetbalgebeuren

enigszins op de achtergrond zou raken,

of misschien beter gezegd

op een hoger niveau zou worden gebracht.

 

Tijdens de wedstrijd

zou dit streven ondersteund worden door straattheateracts.

Achteraf moeten wij constateren dat zelfs ons publiek zich

laat meeslepen door een voetbalwedstrijd. En ook de literair

begaafde artiesten waren te zeer betrokken. Tot overmaat van

ramp gaf het verloop van de wedstrijd geen enkele aanleiding

tot geestdrift onder de aanwezigen. Veeleer bouwde zich de

nodige ergernis op die door met name Jules Deelder

reeds na tien minuten

werd vertaald in krachtige oproepen om bepaalde, ernstig falende

oranjespelers niet alleen te wisselen maar ook voor langere

tijd te verbannen. Dit gevoegd bij een nogal regenachtige

ambiance heeft ons ernstig parten gespeeld.

 

Gelukkig hadden we het nodige echte straattheater achter de

hand. Na afloop van de wedstrijd verscheen het indrukwekkende

gezelschap Friches Urbain dat, hoog gestelt, de stad introk

onderweg hun aangrijpende voorstelling

Mephistomania

vertolkend.

Een grote menigte volgde op de voet.

Na de spektaculaire slotact op de markt nam vuurkunstenaar Wim

Doedel het verhaal over. Tot diep in de nacht speelden zijn

vlammen een bizar spel met de contoeren van het marktplein

en de daarop verzamelde menigte.

 

Dat was zaterdagavond.

Maar toen hadden we er al een flink

deel van het festival opzitten. Op zaterdagmiddag een

wervelende show op het binnenterrein van het Depot van het

Legermuseum waar we voor de derde keer

het MWS-Pagodenpark

voor onze sponsors hadden ingericht. Een evenement dat door de

bezoekers hogelijk werd gewaardeerd. Bijzondere onderdelen

waren een voorstelling van

Jango Edwards

(terug op straat en met instemming begroet door de LSD)

en, ter afsluiting, een swingende voorstelling van de veelzijdige Delftse kunstenaar

Theo Janssen

met zijn unieke en esperantistische muziekgelschap.

 

Aan dit alles voorafgaand was op vrijdagavond het festival

geopend met een kleine ludieke actie waarbij het thema

'Blaffen naar de Maan' werd uitgebeeld. Tegelijk ook een

opmaat naar de klapper van die avond, het Pink Floyd memorial

concert op de markt ter gelegenheid van het feit dat 25 jaar

geleden het beroemde album

'The Dark Side of the Moon'

was uitgebracht. Na een grote inspanning van het Pink Floyd

genootschap Crazy Diamond kon 's avonds en 's nachts een

indrukwekkend show worden neergezet die door een afgeladen

markt met groot enthousiasme werd gevolgd.

De gelegenheidsformatie onder leiding van de gedreven Pink Floyd

adept Peter Chattelin kwam dicht in de buurt van het origineel.

En toen gastmuzikant

Jan Akkerman

zich in het spektakel mengde kreeg de voorstelling zelfs

een unieke lading.

 

Zondagmiddag, traditiegetrouw het festivalonderdeel met het

authentieke straattheater, had een verheugend hoog lunatisch

gehalte. Voor de kinderen was een compleet

maanlandschap

geschapen. De voorstellingen vonden plaats in de als

theatertjes gebruikte kraters. De maan op aarde is een stuk

leuker dan die dooie bol aan de hemel.

 

The Lunatics

hadden hun eigen bol meegenomen.

Voor het stadhuis maakten ze er een gekkenhuis van.

Het LSD volgde de voorstelling met kennelijke instemming.

En zo waren er talrijke groepen uit binnen- en

buitenland die van Delft weer voor één keer een groot podium

wisten te maken. Een podium dat een uitlaat bood voor de gekte

die zich ook in de geesten van de bezoekers een jaar lang had

opgehoopt. In dat opzicht kunnen wij de stelling van de

Lunatic Society of Delft dat het bij dit soort evenementen

vooral ook om de geestelijke volksgezondheid gaat, volledig

onderschrijven.

 

De media hebben uitgebreid en geestdriftig over het festival

verslag gedaan. Voor het eerst heeft TV West het festival

drie dagen lang gecovered en er ook dagelijks korte berichten

aan gewijd. Maar ook verschillende radiostations en de

schrijvende pers hebben op een positieve wijze aandacht aan de

Mooi Weer Spelen besteed. Daarmee heeft het festival zijn

status als topevenement in de regio verder versterkt. Het is voor

de organisatoren dan ook zeer bevredigend te kunnen

vaststellen dat het belang van het festival door alle

betrokken partijen zonder reserve wordt onderschreven. Van

belang voor ons als organisatie is de ruimte die we krijgen

om, naast het programmeren van bestaande voorstellingen, eigen

wegen in te slaan en artistieke experimenten uit te voeren.

Ook het programmeren van speciaal voor de MWS gecomponeerde

voorstellingen zien wij als een belangrijke doelstelling. Al

blaffend naar de maan hebben we deze doelstellingen opnieuw

nagetsreefd. Experimenten zijn niet zonder risico. Daarom was

ook in 1998 niet alles volmaakt.

De experimenten zijn voor de continuïteit van het festival

echter van levensbelang. En voor ons als organisatoren zijn ze het zout in de pap.

 

Of, zoals onze hofdichter Graaf Fitti zo gevoelig opmerkte:

 

Wij blijven blaffen naar de maan

en naar de karavaan

(die verder trekt)

 

Delft, 29 november 1998

Rapporteur voor de Mooi Weer Spelen:

Gerard van de Schootbrugge