MEEM'64, Evolutie, Ideeën, Taal en Creativiteit

Gerard van de Schootbrugge (alias Gerard Espunt)

0045


Espunt in 2019

____________________________________________________________________________________________________________________________

____________________________________________________________________________________________________________________________


13 februari 2019

Column voor Nootdorp Nu

Naamvallen

Column in de februari-editie van Nootdorp Nu. Namen kiezen en namen geven, het is tegenwoordig allemaal niet meer zo vanzelfsprekend.

 


_______________________________________________________________________________________________________________________________


10 februari 2019

Praatje

Dit artikel verscheen eerder, in wat minder uitgebreide vorm, in de Reünisten Vox, nr 77,  januari 2109


Jan Veldhuis en de rijke Veritijnse microkosmos


Interview met Jan Veldhuis, praeses van Veritas in het jaar 62 / 63 en, onder meer, van 1986 tot november 2003 voorzitter van het College van Bestuur van de Universiteit Utrecht.

 Lees hier verder.


_______________________________________________________________________________________________________________________________


10 februari 2019

Poëzie

De Vier Elementen

Vier gedichtjes waarin de vier klassieke elementen, water, vuur, aarde en lucht centraal staan.

Lees hier verder.

 



_______________________________________________________________________________________________________________________________

 

 5 februari 2019

Poëzie

Straattaal

Een verzameling versjes en gedichtjes waarin straten, pleinen en stegen centraal staan. De verzameling vindt haar oorsprong in mijn betrokkenheid bij het Delftse Straattheaterfestival De Mooi Weer Spelen waar in in de jaren negentig nauw bij betrokken was. Zo nu en dan komt er een gedichtje bij.


Stratenmaker


       Op het hoekje van de Beringstraat                       

Waar die vloeiend overgaat

In de Straat van Magellaan

Zie je hem van verre staan

 

Watervast op blote benen

Stort hij daar zijn dobberstenen

Hij geeft ze aan de golven mee

De Stratenmaker van de Zee.


Espunt, 1993


_______________________________________________________________________________________________________________________________


 2 februari 2019

Poëzie

Vrijheid 1

Op 31 maart 2019 werd de Poëzieweek ook in Lansingerland afgetrapt. Espunt mocht eigen werk ten gehore brengen mits het thema Vrijheid aan de orde kwam. Een geslaagde bijeenkomst in de bibliotheek in De Stander. Op de afbeelding samen met collega Arie van Driel wachten op onze beurt.

 


Wat is vrijheid?

Wat is vrijheid zonder muren?

Wat is vrijheid zonder grens?

Wat is vrijheid zonder buren?

Een superstar maar zonder fans


Lees hier verder.

_______________________________________________________________________________________________________________________________



23 januari 2019

Kort verhaal

Een goed begin is de halve dag

Zomaar een halve dag in het bestaan van Espunt. Maar geen halve dag is hetzelfd en soms zit het ook nog tegen.

Winter

Het is exact 12.00 uur als ik deze regel inzet. 23 januari 2019. De winter is nu echt op gang gekomen. Als ik naar buiten kijk, is het wit. Een paar musjes proberen, pendelend tussen een vetbolletje en wat overgebleven witte rijst, hun brandstofvoorraad op peil te houden. Of dit winter genoeg is om de klimaatdiscussie te laten kantelen, blijft nog even de vraag.

Onderweg naar de zolder, naar mijn schrijvershol, had ik nog heel andere voornemens. Ik was vast van plan om een beschouwing over het feest in mijn studententijd op mijn website te zetten. Gisterenavond verzandde ik echter in een haperende internetverbinding. Niet ongebruikelijk maar daarom niet minder frustrerend. Bij ons gaat het ongeveer zo.

Lees hier verder.



_______________________________________________________________________________________________________________________________

22 januari 2019

Praatje

Hi, Ha, Hop Marjanneke

Wat weet Espunt nog van zijn studententijd? Te weinig. Maar hij doet zijn best nu het nog kan. Feesten, hoe was het daar mee?






Kan het koortsachtig voortijlende heden zo enerveren dat een mens tijd te kort komt om de data uit het korte-termijngeheugen tijdig en ordelijk te back-uppen? Het lijkt wat in tegenspraak met de veel gehoorde opvatting dat ervaringen beter worden vastgelegd naarmate de indrukken beter doen waar ze voor bedoeld zijn: indruk maken. Maar moet ik de nevels waarin mijn Utrechtse beeldengalerij al vele decennia gehuld gaat, dan toch toeschrijven aan al dat lauwe jaren-zestigbier, dat te rap werd getapt en te vlug werd genuttigd omdat het te snel verdampte? Nee, ik houd het persoonlijk liever op de eerste verklaring. Het Utrechtse studentenleven was voor een eenvoudige maar levenslustige Hilversumse jongen uit een eenvoudig ambtenarenmilieu gewoon wat te veel van het goede. Overweldigend nieuw en spannend. Dat leven was een feest, dat leven was verrukkeluk. Met alle zintuigen op scherp verkeerde mijn redeloze en radeloze brein, dat op geen enkele wijze was geprepareerd voor de belevenissen die in september 1963 van start gingen, continu in alarmfase III. We zouden nu zeggen: code rood omdat we nu eenmaal in een beeldcultuur beland zijn. Voor adequate registratie van al het heerlijks was gewoon geen tijd. Het brein was niet opgewassen tegen de doordenderende DDOS-aanval. Ik kan het echt niet anders zien.

Lees hier verder.



_______________________________________________________________________________________________________________________________



19 januari 2019

Praatje

Hoe vruchtbaar is de Sint nog?

Herinneringen aan de eerste moeizame stappen van Espunt op de lange weg richting Sint Nicolaas.





De dag na Sinterklaas 
                        
Het is 6 december 2003, de dag na Sinterklaas. Gisteren nog werd ik in een brandweerwagen bij een  basisschool afgezet. Een paar van mijn Pieten zaten in doodsnood op het dak. Hoogtevrees. Met een zekere schaamte had ik de brandweer te hulp moeten roepen. Pieten met hoogtevrees, dat getuigt van ondeugdelijke selectie. En daarvoor ben ik zelf verantwoordelijk. In de Trouw van die ochtend stond op de voorpagina een foto van de Sint, samen met een Piet, en duidelijk in volle haast op weg naar het volgende adres. Er staat nog een derde persoon op die foto, ook in een lang gewaad. Iemand van allochtone afkomst, zo te zien Marokkaans. Hij kijkt op zijn best verbaasd, maar als iemand zou zeggen dat er eerder sprake is van afkeer dan zou ik daar geen moeite mee hebben.

Lees hier verder.



_______________________________________________________________________________________________________________________________


 18 januari 2019

Herinneringen aan de Mooi Weer Spelen 1996

Met het Kniogedicht, het Straatversje en het afscheidslied van Huib van Walsum.

Het Delfts Straattheaterfestival De Mooi Weer Spelen beleefde in 1996 zijn negende editie. De negen, de Enneade uit de Tarot, de laatste der enkelvoudige getallen. Voorbij de 9 ligt de oneindigheid van de meervoudigheid.Of deze overwegingen een rol hebben gespeeld bij de keuze van het festivalthema weet ik niet meer. Wat ik wel weet is dat we in gedachten de 9 inderdaad zagen als een sprong naar het hele grote, het hele erge, kortom, een sprong in het duister. De leuze werd: There 's magic in the air. Het moest een weekend worden waarin het gevecht tussen goed en kwaad, tussen duister en licht de toon zou zetten. Al vroeg in het jaar werd de Delftse goegemeente er op voorbereid dat de toekomst van hun mooie stad op het spel kwam te staan.

Lees hier verder.



 ______________________________________________________________________________________________________________________________

 

 13 januari 2019

Praatje

Hoe Lang Nog Leve de Sixties?

Espunt is onmiskenbaar een jongen van de Sixties. Ooit was hij daar heel trots op. En hij zal ze ook zeker niet verloochenen. Maar na een halve eeuw zijn niet alleen de Sixties geschiedenis geworden, het zal niet lang meer duren of voor Espunt zal het zelfde gelden. En misschien geldt dat al maar heeft hij dat in zijn ijdele bijziendheid nog niet in de gaten. Hoe het ook zij, tijd voor een associatieve terugblik.

Paus Johannes Paulus II vond in 2001 dat het afgelopen moest zijn met kerkelijk gezang in de moedertaal. De Kerk had immers maar één moedertaal en dat was het Latijn. Een van de dwalingen van het Tweede Vaticaans Concilie moest hiermee worden rechtgezet. De pauselijke correctie paste naadloos in een algemene trend die je zou kunnen omschrijven als het grote afbranden van de Jaren Zestig.

                        
De spin-off van de jaren zestig, zeker, ook mijn jaren zestig, liepen in 2001 op hun eind. De zelfbenoemde voorhoede uit het veelbesproken decennium had zijn wilde haren af laten knippen en de broek van een spietje voorzien. Voorzichtig begon de voorhoede uit te kijken naar de welverdiende rust waar zo lang voor was gespaard. En intussen werd de protestgeneratie door volgende generaties tegen het licht van de historie gehouden. Wat was er eigenlijk terechtgekomen van al die idealen? Die grote woorden? Soms ordinaire arrogantie. Was het achteraf gezien wel zo bijzonder geweest? Waren wij wel zo bijzonder geweest? Of waren die luid bejubelde jaren zestig niet anders dan een natuurlijk vervolg geweest op de jaren vijftig omdat de loop van de geschiedenis nu eenmaal niet in hapklare brokjes kan worden opgediend? Waren wij ook niet, net als al die andere generaties, een speelbal geweest van het lot? Van toevalligheden? Van coïncidenties? Omdat de dingen nu eenmaal gaan zoals ze gaan en omdat daar geen lieve vader of moeder iets aan kan veranderen. Zoals ook onze ouders de veranderingen die er wel degelijk waren, grote veranderingen zelfs, niet konden tegenhouden. Hadden wij het zelf eigenlijk wel gekund? Als we gewild hadden. Niet zo boeiend, want we wilden niet. Daarvoor sloot de tijdgeest te nauw aan bij wat een jongeling van binnen voelde en ongetwijfeld nog altijd voelt: behoefte aan vrijheid, aan afzetten tegen, aan spanning en opwinding, aan verbinding met andere jongelingen, aan kansen krijgen, aan afstemmen op nieuwe vibraties.

Lees hier verder.

 

______________________________________________________________________________________________________________________________


9 januari 2019

Column voor Nootdorp Nu

PEN-huisjes in Zuid-Holland

Deze eerste Kringel van 2019 heb ik gewijd aan Jan van der Sman, Nootdorper en onvermoeibaar tekenaar van Nootdorpse dorpsgezichten. Aanleiding was het verschijnen van een boekwerk met een uitgebreide selectie van zijn pentekeningen.