MEEM'64, Evolutie, Ideeën, Taal en Creativiteit

Gerard van de Schootbrugge (alias Gerard Espunt)

0765

Geplaatst 4 februari 2020


Zo rond de jaren tachtig schreef ik een vaste column in TNO Kontakt, het personeelsblad van TNO. Voor alle zekerheid ondertekende ik als de puntenslijper. Ik moest ook een beetje aan de toekomst van mijn jonge gezin denken. Gelukkig was het ook in de tijd dat zelfs personeelsbladen een redactiestatuut eisten om tegenwicht te kunnen bieden aan hen die voor de continuïteit van het bedrijf moesten zorgen. Die vrijheid heeft niet zo lang geduurd. Toen in de jaren tachtig het feestje van de jaren zestig (en zeventig) snel bezweek onder de economische malaise, ging iedereen weer braaf zijn of haar hok in.

Het was ook in de tijd dat ECN en TNO nogal eens botsten. ECN, een onderdeel van EZ, TNO zelfstandig met OCW als penvoerend ministerie. En telkens weer kwam de vraag boven: waarom is ECN geen onderdeel van TNO? Dat is uiteraard hogere politiek. Of hoog spel. Pas toen een aantal jaren geleden TNO en Landbouw ook onder EZ kwamen te hangen, werd een grote uitruil mogelijk. Het voedingsonderzoek van TNO ging voor een groot deel naar Wageningen en ECN werd bij TNO ondergebracht. De langlopende financiële zorgen bij ECN, en in wat mindere mate bij TNO, werkten als een natuurlijk smeermiddel.

Lang voor dit alles speelde, in november 1981, vond de puntenslijper een van zijn slijpsels terug in De Koerier, het personeelsblad van ECN. Zeer vereerd. Na veertig jaar weer teruggevonden en tot de conclusie gekomen dat niemand kan volhouden dat we al niet een halve eeuw geleden wisten dat we met de stijgende concentratie broeikasgassen op ramkoerslagen met een Aarde die ons voor een langere tijd een veilig en duurzaam bestaan moest bieden.



Klimatoloos alarm?




Verschenen in De Koerier, personeelsblad ECN, november 1981