MEEM'64, Evolutie, Ideeën, Taal en Creativiteit

Gerard van de Schootbrugge (alias Gerard Espunt)

0749

 

Kort verhaal, 25 juni 2018

Hanako, de rode karper

De website van onze kringloopwinkel is zwaar verouderd. We zijn al een tijdje bezig met de bouw van een nieuwe website, al is het maar om te zorgen dat onze boodschappen ook op de kleine schermpjes van mobieltjes goed leesbaar zijn. Met onleesbare boodschappen gaan we de oorlog niet winnen. Als voorbeeld misschien niet zo geslaagd omdat onleesbare boodschappen in tijden van oorlog heel nuttig kunnen zijn, maar de boodschap zal duidelijk zijn. Overigens bouwen we de website niet zelf, daar hebben we een deskundige voor die alles afweet van websites bouwen. Vanochtend hadden we een afspraak om te zien hoever we waren. 

Deze inleiding zou de indruk kunnen wekken dat we het over websites gaan hebben. Dat is niet de bedoeling. Ik wil het eigenlijk over wet sites hebben, meer in het bijzonder over mijn woonplaats Nootdorp. Als de temperatuur op aarde gaat stijgen en langzaam maar zeker de droogte zich over het aardoppervlak zal verspreiden, zal er een klein dorpje in Zuid-Holland zijn waar men moedig stand houdt, waar de schimmels zich terug hebben getrokken, waar nog modder te vinden is.


Nootdorp 2017. Op de hoek van het Oosteinde en de Meidoornlaan is een kunstmatige waterval gecreëerd.  Ouderdom maakte een ingrijpende renovatie noodzakelijk zoals op de afbeelding is te zien. De cascade bevindt zich links. De modder hoort bij het delta-karakter van dit gebied.


Droge voeten houden in Nootdorp gaat niet vanzelf. Aan de rand van de Rijn-Maasdelta, vlak voor het duinzand begint, is het al heel lang een drassige boel. Het is hier pompen of verzuipen. Slaan de pompen af dan staat het water hier al gauw drie meter hoog. Dan hou je het ook op de bovenverdieping niet droog en moet je dus met je waardevolle spulletjes naar de zolder. En als dat niet lukt, ga je naar de kelder. Met dat vooruitzicht wandelde ik, dankbaar voor alle goede zorgen van het waterschap, naar mijn afspraak met Ton, de man van de website. Ik moest in de Dorpsstraat zijn. Ik koos de route langs het Oosteinde. Links van me een van de vaarten die voor de waterafvoer zorgt. Aan het einde van het voetpad passeerde ik de vertrouwde werkplekken van onze huisarts en onze tandarts. Op hun eigen speelveld ook belangrijk voor onze overlevingskansen. Voorbij dit centrum van medische hoop kom je bij de hoek van het Oosteinde en de Meidoornlaan. Voor het verkeer geen al te lastige opgave. De bestrating van het Oosteinde gaat moeiteloos over in die van de Meidoornloon. En dat geldt ook als je van de andere kant komt. Daar is duidelijk over nagedacht. Er wordt vaak gemopperd op het bestuur van onze gemeente, zeker na de fusie met Pijnacker, en op het uitvoerend apparaat van de gemeente, zeker na de fusie met Pijnacker, maar hier had men de burger die de hoek om moest, niet aan zijn lot overgelaten. En dat mag ook wel eens gezegd worden anders wil er straks niemand meer voor ons de kooltjes uit het vuur halen. 

Maar als het op straatniveau klopt hoeft dat nog niet te betekenen dat het ook op slootniveau lekker doorloopt. Sterker nog, dat is soms ook helemaal niet de bedoeling, zoals ook hier. Tussen de vaart langs het Oosteinde en de sloot langs de Meidoornlaan zit zeker een meter hoogteverschil, zo niet meer. En dat moet vooral zo blijven in verband met de droge voeten. Er is een functioneel watervalletje, een cascade, gemaakt die je kunt passeren via een voetgangersbruggetje. Daar is het afgelopen jaar hard aan gewerkt want de oude constructie begon gebreken te vertonen. Het gevolg was dat je twintig meter moest omlopen om via het volgende bruggetje over te steken. Maar sinds enige tijd is er een nieuwe cascade en een nieuw bruggetje wat twee keer twintig meter omlopen overbodig maakt. Opnieuw hulde voor ons bestuur. 

De legendarische rode karper Hanako werd geboren in 1751 en stierf in 1977. Hij werd 226 jaar oud en leefde in Japan.


Ik mag graag even op het bruggetje stilhouden om langs de cascade naar beneden te turen. Het is maar een meter maar het heeft toch iets exotisch, die diepte. Aan de voet van de cascade ontwaar ik iets roods. Het steekt een stukje boven het water uit. Een plastic pijp? Ik voel al weer ergernis opkomen. Welke sukkel dondert zulke troep in het water. Iets verderop in de sloot staat een reiger in het water die het te druk heeft met het voorbereiden van een aanval om zich door mij te laten afleiden. Ik sta op het punt door te lopen als ik vanuit mijn ooghoeken meen een beweging van het rode object te zien. Een beweging van iets levends? Ik blijf staan en houdt het rode ding nu scherp in de gaten. Er gebeurt niks. Ik kijk op mijn horloge. Vijf voor tien. Over vijf minuten word ik bij onze websiteman verwacht. En dan… een klap in het water met een staart. Daar ligt een vis in 10 cm water. En niet zo'n kleintje. Een grote, rode vis. Half op het droge. Dat moet een karper zijn. Een paaiende karper. Dat is hier overigens geen onbekend fenomeen: enorme karpers die een keer jaar aan lager wal raken. Maar daar zat nooit een rode variant tussen. De kleur heeft me op het verkeerde been gezet. Die karpers zijn normaal zwartig. Maar deze is knalrood. Ik kan maar één verklaring vinden: hier is een koi-karper met zijn nageslacht bezig. Ontsnapt uit een privéslootje? Gedumpt in verband met verhuizing, echtscheiding of anderszins? Dan zie ik een stukje verderop een tweede rood-oranje silhouet in het water. Nog zo’n beest? Wel een stuk kleiner. Zo veel kleiner dat de reiger die nu tot aan zijn knieën in het water staat, nu echt op scherp staat. Ik grijp in en klap hard in mijn handen. De reiger trekt aan zijn stutten en fluttert weg. Ik krijg steeds meer een hekel aan die reigers. Irrationeel, maar zo werkt het nu eenmaal. Tot rode karpers de zwarte beginnen te verdringen. Dan mag de reiger van mij weer meedoen. De kleine goudvis is nu even veilig. Zijn grote broer/zus heeft wel wat anders aan zijn bolle kop. Ik moet nu echt doorlopen. 

De website ziet er goed uit. Dat gaat helemaal lukken. Een uur later sta ik weer op het bruggetje over de cascade. De rode karper ligt er nog steeds, maar nu in een vlies van schuim. Zijn schuim? De kleine karper is verdwenen, de reiger ook. Ik hoop dat die observaties los van elkaar staan. Maar ik weet dat reigers in een uurtje over websites praten een hoop onheil kunnen aanrichten. Goed dat er dan toch in de buurt aan vervanging wordt gewerkt. Thuis ga ik op zoek naar rode karpers. Ik stuit op de legendarische rode karper Hanako die volgens de Japanse overlevering 226 jaar is geworden. Ik besef dat er de komende eeuw veel gaat veranderen op aarde. Ik ben bang dat wij er meer last van zullen hebben dan de nakomelingen van onze Nootdorpse Hanako.

Espunt, 25 juni 2018